پ.ن:

مدتی هست نگاهم به تماشای خداست
مدتی هست امیدم به خداوندی اوست
نغمه اشک مرا گوش خدا می شنود
شاید این قفل دروغین که به بغضم زده ام
با سر نیشترخاطره ای باز شود
شاید این گریه آرام فغانی بشود نیمه شبی
مرغ جانم هوس رنگ پریدن دارد
ومن بندی رویای زمین
قفسی جنس قناعت برو ساخته ام
به دلم می گویم
قفسم کم رمق است
شاید این دخمه بی پنجره در هم شکند
شاید این عمر قفس گونه به پایان برسد نیمه شبی
به دلم میگویم
به دلم میگویم
ودلم میگوید همه اینها وعده ست
همه اینها سخنانیست که من می دانم
از برای غم هر روزه ی من میگویی
پر از شایدو ای کاش و پر ناباوری اند
به دلم میگویم
عازم یک سفرم
سفری دور به جایی نزدیک
سفری از خود من تا به خودم
شاید این بار سفر چاره کارم بشود
شاید این وعده بیهوده به جایی برسد

۲.از پدرم در مورد نظرات دانشجویان در سال های قبل از  انقلاب جویا شدم ، گفتن که : ما فکر می کردیم که در قرن ۲۰ دیگه دنیای پادشاهی و حکومت میراثی برای یک جامعه ای با فرهنگ و مسلمون بسیار سطح پایینه برای همین انقلاب کردیم.

۳. رادیو داشت صحبتهایی از  امام خمینی پخش می کرد به این مظمون که ، فرق انقلاب ما با دیگر انقلاب های تاریخ در این بود که ، انقلاب ما یک انقلاب کاملا مردمی بوده و یک ظالم و یا یک طیف اقلیت نرفته اند و ظالم دیگر یا یک طیف اقلیتی دیگری حاکم شود ، این انقلاب برای رسیدن به خواسته های مردم بوده و ... .

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت

بر برگ گل به خون شقایق نوشته اند

کان کس که پخته شد می چون ارغوان گرفت

این بازی هایی که در روزگار می بینیم چه زیبا و چه کم ، همه می گذرن ولی به قیمتی بس زیاد و ... .