شب سرشاري بود

شب سرشاري بود.
رود از پاي صنوبرها، تا فراترها رفت.
دره مهتاب اندود، و چنان روشن كوه، كه خدا پيدا بود.

در بلندي‌ها، ما
دورها گم، سطح‌ها شسته، و نگاه از همه شب نازك‌تر.
دست‌هايت، ساقه سبز پيامي را مي‌داد به من
و سفالينه‌ انس، با نفس‌هايت آهسته ترك مي‌خورد
و تپش‌هامان مي‌ريخت به سنگ.
از شرابي ديرين، شن تابستان در رگ‌ها
و لعاب مهتاب، روي رفتارت.
تو شگرف، تو رها، و برازنده خاك.

فرصت سبز حيات، به هواي خنك كوهستان مي‌پيوست.
سايه‌ها برمي‌گشت.
و هنوز، در سر راه نسيم.
پونه‌هايي كه تكان مي‌خورد.
جذبه‌هايي كه به هم مي‌خورد.

جذبه‌هايي كه به هم مي‌خورد

سهراب سپهری

 

اِنَّ اَلـحـُسَین مِصباحَ اَلهُدی وَ سَفینهُ اَلنَجاه

پ .ن: در حادثه عاشورا هرچه ریز میشم فقط کینه و خونخواری بر حضرت علی علیه السلام می بینم فقط به فقط.

پ.ن: دارم آتش می گیریم و...

بعد از دو سال و نیم دیگه موقع تغییرات بود اما حالا می خوام عکس بالای صفحه رو عوض کنم اما نمی شه....