شاید خیلی از چیزهایی که یادگرفتم ،خیلی از مواردی که من را به تعقل واداشته ، بدون شک صحبت هایی بوده که توی رادیو و مخصوصا در رادیو پیام شنیدم ، و آن هم از ساعت 22 یا همان 10 خودمان تا ساعت 2 بامداد. البته کم پیش میاد که تا 2 بیدار باشم ولی تا 12.30 یک طرفدار پاتوقی رادیو پیام بودم و هستم.
تقریبا سوم راهنمایی بودم (یعنی از سال77)، خاطرات خیلی خوبی را برام رقم زده و همیشه در کنار درس خواندن با من بوده ، البته این نکته هم می شود در نظر گرفت که صحبت های آقایون اینقدر شنیدنی بودش که خیلی تمرکز برای درس خواندنم نمی ذاشت ولی در کل رادیو گوش کردن تمرکز زیادی نمی خواد.
بیشتر آقایون در این سالها ثابت بودن ، که از این قرار هست:
شنبه یا همان شب یک شنبه خودمان از همان قدیم ها آقای رشید کاکاوند است. آقا رشد صدای قشنگی داره ، مخصوصا وقتی می خواهد داستانهای کوتاه وجذابی که انتخاب کرده بخواند . آقای کاکاوند از شواهد معلوم از بچه های طهرون نیست و این هم شده دست مایه ای برای صحبت هایی از طهران قدیم . در کل شب خوبی را می توان با رادیو در این شب داشت.
1شنبه : شب ها ساعت 10 همیشه اخبار ورزشی از رادیو پخش می شه ، من هم سعی میکنم همیشه اخبار را گوش بدم و بعد از اخبار در 1شنبه شبها همیشه یک آهنگ آشنا و یک دوبیتی:
من به یک احساس خالی دلخوشم من به گل های خیالی دل خوشم
گر چه اهل این خیابان نیستم با هوای این حوالی دل خوشم
سهیل محمودی : سلام ، سلام و بسیار سلام ،درود و فراوان درود. اول تا ساعت 10.30 یک شعر سلام و یک صحبت کوتاه ،10.30 تا 11 صحبت روز که تا 11.30 هم گاهی طول می کشه و از برنامه های هنری و... میگه. 11.30 تا 12 ، از خودش یا شاعران جوان شعر می خونه، 12 تا 12.30 (من این قسمت .....) فال حافظ ، 12.30 تا 1 موسیقی اصیل ایرانی و.... و در پایان
ای خدا این وصل را هجران مکن سر خوشان عشق را نالان مکن
نیست در دنیا ز هجران تلخ تر هرچه خواهی کن ولیکن این مکن
ادامه مطلب...